De Memory Void
Weer eentje uit het Joods Historisch Museum van Berlijn. De Memory Void heeft net als de Holocaust Tower een enorm indruk op me gemaakt. Mocht je ooit in Berlijn komen, dan zeker dit museum bezoeken. Hoe mooi ook deze foto is (
), niks kan op tegen het zelf beleven.
Het aanzetten tot nadenken heeft Daniel Libeskind met de Memory Void in het Joods Historisch Museum in Berlijn bij velen met dit kunstwerk bereikt.
De Memory Void is de enige lege ruimte die je als bezoeker kunt betreden. Over de bodem liggen meer dan 10.000 gezichten verspreid. De gezichten zijn gemaakt uit plaatstaal en zijn op de grond van de ruimte te vinden in verschillende soorten en maten. Ze staan niet alleen symbool voor de Joden die tijdens de Holocaust zijn vermoord maar ook voor diegenen die op een andere manier slachtoffer zijn geworden van oorlog en geweld.
Het bijzondere van dit monument is dat je over de staalplaten gezichten heen mag lopen. Al bij de eerste stap over de Memory Void lopen de rillingen over je rug. De ruimte zelf is van beton en er is geen dempend material aanwezig. Het lopen over de gezichten maakt dan ook een ontzettende lawaai, ook al probeer je dit zo voorzichtig mogelijk te doen om juist dat lawaai te vermijdend. Als je naar beneden kijkt, kijken de gezichten je boos, angstig en wanhopig aan. Je voelt je bijna persoonlijk schuldig voor de Holocaust
Door het geluid van de stalen gezichten hebben de Joden, maar ook alle anderen die op een of andere manier slachtoffer zijn geworden van oorlog en geweld, hun stem teruggekregen, de gedachte achter het monument.
Je zou eigenlijk dit geluid moeten horen. Als je wilt weten hoe dit klinkt, heb ik voor je een filmpje op Youtube geplaatst. Het plaatje is trouwens dezelfde foto, maar kennelijk vonden ze bij Youtube dat de verzadiging van de kleuren nog wel ietsje omhoog kon (de eerste review komt dus op naam van dit platform
).
[youtube]VoUe9PFFQhs[/youtube]
Weer eentje uit het Joods Historisch Museum van Berlijn. De Memory Void heeft net als de Holocaust Tower een enorm indruk op me gemaakt. Mocht je ooit in Berlijn komen, dan zeker dit museum bezoeken. Hoe mooi ook deze foto is (
), niks kan op tegen het zelf beleven.Het aanzetten tot nadenken heeft Daniel Libeskind met de Memory Void in het Joods Historisch Museum in Berlijn bij velen met dit kunstwerk bereikt.
De Memory Void is de enige lege ruimte die je als bezoeker kunt betreden. Over de bodem liggen meer dan 10.000 gezichten verspreid. De gezichten zijn gemaakt uit plaatstaal en zijn op de grond van de ruimte te vinden in verschillende soorten en maten. Ze staan niet alleen symbool voor de Joden die tijdens de Holocaust zijn vermoord maar ook voor diegenen die op een andere manier slachtoffer zijn geworden van oorlog en geweld.
Het bijzondere van dit monument is dat je over de staalplaten gezichten heen mag lopen. Al bij de eerste stap over de Memory Void lopen de rillingen over je rug. De ruimte zelf is van beton en er is geen dempend material aanwezig. Het lopen over de gezichten maakt dan ook een ontzettende lawaai, ook al probeer je dit zo voorzichtig mogelijk te doen om juist dat lawaai te vermijdend. Als je naar beneden kijkt, kijken de gezichten je boos, angstig en wanhopig aan. Je voelt je bijna persoonlijk schuldig voor de Holocaust
Door het geluid van de stalen gezichten hebben de Joden, maar ook alle anderen die op een of andere manier slachtoffer zijn geworden van oorlog en geweld, hun stem teruggekregen, de gedachte achter het monument.
Je zou eigenlijk dit geluid moeten horen. Als je wilt weten hoe dit klinkt, heb ik voor je een filmpje op Youtube geplaatst. Het plaatje is trouwens dezelfde foto, maar kennelijk vonden ze bij Youtube dat de verzadiging van de kleuren nog wel ietsje omhoog kon (de eerste review komt dus op naam van dit platform
).[youtube]VoUe9PFFQhs[/youtube]
voor de plaat 
