Photodrome.nl

"When All People Are Gone......."

Uit de serie "Cockerill Sambre", de verlaten Staalfabriek in Luik.

Ik voelde me weer 18 toen ik hier afgelopen zondag illegaal rondstruinde, bewapend met de D800 en een oud statief.
Voor het eerst de rust genomen te experimenteren met "Photo Stacking".....niet echt mijn ding maar ik wilde het gewoon eens gedaan hebben.
Balancerend over de traanplaten en rooster paadjes, bruggetjes en doorgangen.
Het is hier een doolhof en het is zo geconstrueerd dat je bijna overal kan komen.
Echter is voorzichtigheid hier geboden.

Alle foto's zijn "gestacked" vanuit 5 foto's met steeds 1 stop verschil in de belichting vanaf 0.

Kleur en z/w naast elkaar is altijd tricky....het is eens wat anders.

Exif:
Camera: Nikon D800.
Lens: Nikon AF-S, 14-24mm 2.8.
F-11 met verschillende sluitertijden.
Iso:100

Foto 1:
Een met de plasmasnijder afgebrande gele ijzeren H-balk wacht eenzaam op het moment waarop de laatste meter van zijn bestaan verdwijnt.
Foto 2:
De ovens van weleer die een lugubere sfeer oproepen denkend aan de vuren die hier ooit branden.
Foto 3:
In de stilte van het nu voel je de drukte van weleer.
Foto 4:
In het Sepia van de tijd is de smaak van verroest ijzer te proeven.
Foto 5:
Hoe zal het hier geweest zijn toen de vuren nog branden en de bedrijvigheid nog volop aan de gang was?

Mooie serie. Maakt dat ik zin heb om erheen te gaan.

Ik merk wel dat ik bij een serie liever meer eenduidigheid in toon zou zien. Kleur, zwart-wit, sephia, alles door elkaar kijkt voor mij niet lekker. Al snap ik de keus bij individuele foto's wel ;-)

Ik volg.

Heel sterke voorkeur voor de tweede door de geweldige sfeer in de foto maar ook de vierde kan me zeker smaken.

@ MacroEOS en Foto vriend,

Ik begrijp jullie helemaal. Voor mij voelen deze foto's ook meer als afzonderlijke foto's, maar ze zijn pas van zondag, dus de echte selectie moet ik nog maken.

@ MacroEOS,

We kunnen een keer gaan met een klein gezelschap, maar er zitten wel risico's aan verbonden. Het is hartstikke illegaal en de beveiliging schijnt niet mals te zijn.
Maar ja....."alles voor de Kunst" of zoiets?

Om er te komen moet je door een dubbele spoorwegtunnel van mijn 1 km lang die nog gewoon in gebruik is. Goed plannen en een beetje geluk is de boodschap.

Groetjes,

Jean-Paul.

Mooie serie
Ik kan me vinden in de opmerking om bij een serie 1 afwerking te kiezen.
Mij spreken vooral beide kleurenfoto's aan. Die spatten echt van het scherm!

Jean-Paul Caelen schreef: ..... We kunnen een keer gaan met een klein gezelschap, maar er zitten wel risico's aan verbonden. Het is hartstikke illegaal en de beveiliging schijnt niet mals te zijn.
Maar ja....."alles voor de Kunst" of zoiets?Jean-Paul ......

De laatste (en enige) keer aldaar nagezeten door beveiliging ... niet gewacht om me voor te stellen zal ik maar zeggen

De monochome beelden bevallen mij het best; geven het verval een gezicht.
Ben het wel met Marco eens dat (alhoewel niet zo bedoeld schijnbaar door de poster) ik ook liever "eenheid van tenue" zie in een presentatie

Mooie serie maar foto 2 spreekt mijn het meest aan.
De vervallen oven komt mooi uit in het zwart wit.

Met vorige opmerkingen eens

Maar chapeau alle gevaren trotserende

Ik volg Marco wat uniformiteit qua bewerking betreft. Zeker omdat het toch gezien wordt als een serie. Alhoewel je per foto aangeeft waarom je daarvoor gekozen hebt.

Heb zelf jaren lang mijzelf in de Urbex wereld begeven en ook het nodige meegemaakt.

In groepjes Urbexen is niet bepaald handig. Max 3 tot 4 mensen wat mij betreft.

Deze "serie" spreekt mij toch minder aan.
Alhoewel ze het verlaten wel goed weergeven zijn ze voor mij toch te druk. De tweede is daar voor mij een uitzondering op en die vind ik dan wel weer erg mooi.
Maar dat zal wel aan mij liggen, ik ben altijd meer gefocused op details die ik in verlaten omgevingen probeer uit te lichten.

De 1e twee voor mij het mooist, 3, 4 en 5 zijn voor mij ook wat aan de drukke kant.

Mooie serie.
Geen problemen met kleur en zwart-wit door elkaar.
Heb ook wel een poging gedaan om zoiets te maken ... is niets geworden, nadien nooit meer gedaan.