Deze durfal staat er netjes op, zijn vriendjes op de achtergrond doen het goed. De vele witte bloemetjes geven de foto een lekker lentegevoel. Wat ik altijd jammer vind zijn die verschrikkelijke gele oormerken.
Ach, dat went wel. Ik zie ze allang niet meer eigenlijk. Dit is nog een jong stiertje. In de wei waar ik was, waren er 14. Iets jonger, maar ook ruimschoots volwassen. Die heb ik ook van dichtbij gefotografeerd en dan vallen de oormerken minder op omdat de oren groter zijn. Voor mijn veiligheid heb ik een flinke stok bij me. Ik ken uiteraard hun gedrag, maar soms even een tikje op de neus houdt ze op afstand. Het blijven wel dieren natuurlijk, en zijn onvoorspelbaar. Er zijn genoeg koeien waar ik niet bij in de wei stap. Vaak is het al te merken als je dichtbij het hek komt. Ik laat ze eerst wennen aan mij.