
Uit sommige berichten op deze soort inzendingen leid ik af dat men niet bekend is met deze vorm van fotografie. Daarom .... collodionfotografie of wetplatefotografie is een door Frederick Scott Archer in 1851 ontwikkeld procedé waarbij een plaat (metaal genoemd tintype, of glas genoemd ambrotype) lichtgevoelig wordt gemaakt door te gieten met een collodionmix en lichtgevoelig te maken in een zilvernitraatoplossing. De plaat blijft lichtgevoelig zo lang hij nat (vochtig) is. Na ontwikkeling (waarbij een negatief beeld ontstaat) en fixeren (beeld keert om naar positief) heb je een beeld dat in natte toestand uiterst krasgevoelig is. Na drogen en vernissen ontstaat de definitieve plaat. Glas dient vooraf uiterst schoon te zijn (daar zit dikwijls mijn fout...) daarom kies ik vooral voor metaal dat je kunt aanschaffen met een plastic coating die tegen vuil en stof beschermt (moet er vooraf natuurlijk wel verwijderd worden...). Alle vloeistoffen worden door de collodionist zelf gemengd/samengesteld. Het collodionprocedé werd rond 1880 al weer verlaten omdat er betere methoden beschikbaar kwamen. Wetplate wordt tegenwoordig door een groeiende groep fotografen beoefend die terug willen naar deze pure vorm van fotografie. Ieder jaar vindt het European Collodion Weekend plaats waar vanuit heel Europa wetplaters enkele dagen hun platen maken, dit jaar helaas gecanceld. Er zijn daardoor vriendschappen ontstaan met collegafotografen uit Estland, Letland, Polen, Duitsland, Tsjechië, Italië, België, Frankrijk, Engeland.... Eenmaal aan wetplate verkocht, ben je verloren...
Het is een ontspannende manier van bezig zijn met fotografie, als tegenwicht tot de digitale fotografie waar ik dagelijks mee bezig moet zijn...
Bedankt voor het kijken, Henk
