Vanaf Godafoss rijd je zo'n 40 kilometer het binnenland in om bij deze waterval uit te komen. We wisten toen we het besluit namen om er naartoe te gaan niet of het zou lukken. Je rijd over een onverharde, besneeuwde weg die niet wordt onderhouden door de winterservice. Met een slakkengangetje volg je de sporen die er zijn in de sneeuw. Onderweg zie je enkele huizen, veel verkeer is er dus niet. De laatste 15 kilometer was het contrast slecht waardoor je de sporen nog slechter zichtbaar waren. Aan het einde van de weg is er een hek, je mag dan niet verder. We parkeerde de auto en besloten om te gaan wandelen. De sneeuw was al wat ouder en ingezakt, en gedurende de wandeling van ruim een uur zagen we sporen van superjeeps. Die superjeeps mogen het binnenland in, maar ook in de winter zijn zij aan beperkingen gebonden. Na een uur wandelen kwamen we bij het laatste vraagstuk aan; Kunnen we afdalen om op het plateau te komen waarvan we zicht hebben op de waterval? Dat lukte, alhoewel ik bijna was omgekeerd omdat het toch wel spannend was zo langs de afgrond. Eenmaal op het plateau werd onze inspanning beloond met een prachtige waterval in zijn wintertooi. Wat kan een mens toch gelukkig zijn.
