Dit is precies waarom abstracte fotografie zo goed kan werken; dit beeld is mooi, technisch goed, maar wordt als lichtjes saai ervaren. Mijn stelling is dat dit komt door de herkenbaarheid: o ja, het is een bloem in de sneeuw, verder geen bijzonderheden, kous af. Wordt de herkenbaarheid kleiner door een deel van de informatie buiten beeld te houden dan moet de kijker meer moeite doen en daarmee wordt de "winst" van het kijken groter. Valkuilen: nog steeds te weinig spanning en dan supersaai, of te weinig balans en dan "gek".
Waarmee ik overigens niet wil zeggen dat je dat hier had moeten doen; in dit geval denk ik eerder dat het licht te vlak was waardoor de ziel uit het beeld vloeit.