Ik mag vast offtopic gaan in mn eigen topic.

De hengst was eerst van mijn vader. Ik verklaarde em altijd voor gek (toen ik deze hengst nog niet kende). Op 1 erf merries, veulens, en een hengst. Zelf de merries naar de hengst brengen voor de dekking. Over de hengst sprak ie alsof t z'n schoothondje was... Klonk mij allemaal maar gevaarlijk.
Maar hij is gewoon écht erg lief. Natuurlijk temperamentvol. Beetje terughoudend als ie je niet kent, maar daarna komt ie toch maar een appeltje halen.

Mijn vader was bij zijn geboorte, en heeft hem altijd gehad.
Ik kan echt met deze een stukje gaan wandelen met enkel een halster en een stukje touw. Nou ja, en wat overwicht natuurlijk.
Ik ken ook hengsten die zo stijf staan van de testosteron dat ze echt errug link worden hoor. Die altijd lief waren, en waar toch een verzorgster dood in de stal werd gevonden.
Deze hoort daar beslist niet bij!!